تیرت را به کدام سرزمین

نشانه گرفته ای ؟

اگر می خواهی آرش تقدیر من باشی

هرگز قلب مرا

مرز بندی نکن

قلبی که بی پروا

دوستت دارد...

و برآمد بهاری دیگر...

مست و زیبا و فریبا ، چون دوست...

سبدی پیدا کن ؛

پر کن از سوسن و سنبل که نکوست...

همره باد بهاری بفرست ؛

پیک نوروزی و شادی بر دوست...

ღ سال نو مبارک ღ   

پ.ن: دوستای عزیزم منو ببخشید که یه مدت طولانی نبودم و نتونستم به وب هاتون سر بزنم ، انشاالله جبران می کنم...

پشت آن پنجره ی رو به افق ، پشت دروازه ی تردید و خیال

لا به لای تن عریانی بید ، من در اندیشه ی آنم که تو را

وقت دلتنگی خود دارم و بس...

 ღ ولنتاین مبارک  ღ

«به نام کسی که زندگی بدون او هیچ معنایی ندارد...»

عقربه های ساعت ، زمان زندگی ام را به تندی می پیمایند و

من در اوج تنهایی ، حضور بی کسی را در اعماق وجودم

احساس می کنم...

حس غریب بودن و احساس نیستی کردن...

اطرافم پر از پیچک های مرگ است ، تمام نیلوفرهای امید

زندگی ام پژمرده اند و شقایق های قلبم پرپر شده اند...

من به سان شمعی که در فراق پروانه وجودش است ؛

به تدریج جان می سپارم...

روزها را در کوچه پس کوچه های دفترشعرم پرسه می زنم و

شب ها همچون شبگردان در رشته های افکارم به

دنبال مسافری می گردم که رفته است و دل نوید آمدن داده است...

روزها مرا به دیار خاطره ها رهنمون می کند و شب های

هستی ام پر از قطره های اشکی است که برای جدایی

ریخته می شود؛ و من در تمام لحظات زندگی ام در انتظار

قدم های مقدس و نگاه های مهربانش نشسته ام...

 شاید آن روز که بر می گردی

لکه هایی ز سیاهی

باقی از عمر جوانی

روی موهای سرم باز هویدا باشد

شاید از شعله عشقت

آتشی گرچه ضعیف

هیزمی خیس و نحیف

شرری اندک و خورد

زیر خاکستر قلبم

کومه ای ساخته باشد

شاید آن روز مرا

بر سر دار بلندی نگری

که همه پود طنابش

آرزوهای من است

و هر تارش گره ای از سر گیسوی درازت

به بلندای همه شب های من است

شاید این جمله برایت

باز هم خنده ای تکراری باشد

به بهارم نرسیدی به خزانم بنگر

که به مویم اثر از برف و زمستان من است...

آمد اما بی صدا خندید و رفت

لحظه ای درکلبه ام تابید و رفت

آمد از خاک زمین اما چه زود

دامن از خاک زمین برچید و رفت

دیده از چشمان من پنهان نمود

از نگاهم رازها فهمید و رفت

گفتم اینجا روزنی از عشق نیست

پیکرش از حرف من لرزید و رفت

گفتم از چشمت بیفشان قطره ای

ناگهان چون چشمه ای جوشید و رفت

گفتمش من را مبر از خاطرت

خاطراتش را به من بخشید و رفت...